Isinasalaysay sa atin ng Qur’an ang kasaysayan ng dalawang magkapatid sa ama na lumaki sa magkaibang bahagi ng mundo—ang isa ay nagmula sa angkang pinagmulan ng mahabang hanay ng mga Sugo ng Allah, at ang isa naman ay nagmula sa angkang, matapos ang mahabang panahon, ay nagluwal sa huling Sugo. Dala ng bawat isa sa kanila, sa kani-kanilang lupain at sa mga taong pinadalhan sa kanila, ang iisang misyon.
Isang Pinagsasaluhang Ama at Pundasyon
Bago pa man naging ama ng isang dakilang bansa ang alinman sa dalawang anak, kapwa sila mga anak ni Abraham—isang lalaking tinawag ng Qur’an na isang “bansa” sa kanyang sarili dahil sa kadalisayan ng kanyang debosyon sa Allah. “Katotohanan, si Abraham ay isang pinunong [nagtataglay ng malawak na pang-unawa], masunuring tapat sa Allah, [siya ay] Hanifah, [sumasamba ng tuwiran sa Kanya], at siya ay hindi kabilang sa mga nagtatambal [sa Kanya].” (16:120)
Ang buong-pusong debosyon sa misyong sambahin lamang ang Allah, at ang matibay na paniniwalang ang Allah lamang ang karapat-dapat sambahin, ang pamana ni Abraham sa kanyang dalawang anak—anuman ang ina na nagpalaki sa kanila o ang lupain kung saan sila lumaki. Si Ishmael, na lumaki sa tigang na lambak ng Makkah, at si Isaac, na lumaki sa tahanan ng kanyang ama sa Palestina, ay hinubog ng iisang pundasyon: isang tahanang tumatanggi sa mga idolo at huwad na diyos, kung saan ang Allah lamang ang sinasamba at hinihingan ng tulong, at kung saan ang mabuting pag-uugali ay bahagi mismo ng pagsamba. Walang anak na nagmana ng ibang relihiyon kaysa sa isa; pareho nilang minana ang iisang pananampalataya na itinuro ng iisang ama, at bawat isa sa kanila ay may pananagutang ipagpatuloy ito sa sarili niyang pamamaraan.
Dalawang Natatanging Landas
Mula sa pinagmulang iyon, naghiwalay ang landas ng dalawang magkapatid sa usaping heograpiya, bagama’t hindi nagbago ang diwa ng kanilang pagkatao at layunin. Nanirahan si Ishmael (AS) kasama ang kanyang inang si Hajar sa lambak na kalaunan ay naging Makkah. Doon, katuwang ang kanyang ama, tumulong siya sa pagtatayo ng mga pader ng Ka’ba—ang templong itinayo para sa tanging pagsamba sa Nag-iisang Tunay na Diyos. Siya ang naging ninuno ng mga Arabo. Pagkalipas ng maraming siglo, mula sa angkang ito nagmula ang huling Sugo ng Allah, si Propeta Muhammad (SAWS). “At banggitin mo nang itayo nina Abraham at [ng kanyang anak na si] Ismael (AS) ang haligi ng [sagradong] bahay-dalanginan [ang Ka’bah] [at sila ay nanalangin]: “Aming Panginoon, tanggapin Mo po [ang paglilingkod na] ito mula sa amin. Katotohanan, Ikaw ang Lubos na Nakaririnig, ang Maalam.’” (2:127)
Samantala, nanatili naman si Isaac sa lupain kung saan lumipat at nanirahan ang kanyang ama—ang Banal na Lupain sa Palestina/Canaan. Sa pamamagitan ng kanyang anak na si Hakob, si Isaac ang naging ninuno ng angkan ng mga Israelita; ang labindalawang lipi, at ang mahabang hanay ng mga Sugo na ipinadala ng Allah upang gabayan sila: sina Jose, Moises, David, Solomon, at kalaunan ay si Hesus (AS).
Iisang Mensahe, hindi Dalawa
Dito kung saan ang Islamikong pananaw ay nag-aalay ng isang bagay na naiiba sa simpleng pagtingin sa mga kasaysayang ito bilang mga talaan lamang ng angkan: sa kabila ng pagkakaiba ng mga lupain at mga tao, kapwa sina Ismael at Isaac ay nanawagan at nagturo ng iisang relihiyon at paniniwala. Ang iisang panawagang ito ay ang pagsamba sa Nag-iisang Tunay na Diyos lamang, ang pagtatakwil sa anumang sinasamba bukod sa Kanya, at ang paniniwala sa lahat ng mga Sugo hanggang sa huling Sugo na si Muhammad (SAWS).
“Sabihin [O mga Muslim]: ‘Kami ay naniniwala sa Allah at sa anumang ipinahayag sa amin at sa anumang ipinahayag kina Abraham, Ismael, Isaac, Hakob, at sa tribu 1’[asbat], at sa anumang [Kasulatang] ipinagkaloob kay Moises at Hesus (AS) at sa anumang ipinagkaloob sa mga Propeta mula sa kanilang Panginoon. Kami ay hindi nagbibigay ng pagtatangi [o kaibahan] sa pagitan ng sinuman sa kanila, at sa Kanya, kaming ay tumatalima [bilang mga Muslim].’” (2:136)
Sulit basahin Ang talatang ito ay sulky na basahin. Hindi nito hinihiling sa isang bagong Muslim na pamilyar sa salaysay ng Bibliya na itapon ang lahat ng kaalaman nila tungkol sa naunang mga Sugo; hinihiling nito sa kanila na kilalanin ang mga Sugong ito bilang mga katuwang at kapatid sa iisang misyon, hindi mga tagapagtatag ng magkakahiwalay at naglalabanang mga relihiyon. Ipinapahayag ng Qur’an na sina Abraham, Ismael, Isaac, Hakob, Moises, at Hesus at Muhammad (SAWS) ay pawang, sa pinakamalalim na kahulugan, mga Muslim: mga taong sumuko sa Iisang Tunay na Diyos, na tinatawag ang kanilang mga komunidad na gawin din ang ganito. Si Propeta Muhammad (SAWS) ay hindi pagputol sa kadenang ito kundi ang panghuli at naglilinaw ng ugnayan nito; inuulit ang parehong mensaheng dinala ng mga naunang Sugo na ito, sa isang anyong napanatiling buo para sa bawat henerasyon pagkatapos. Ang mga dakilang lalaking ito ay “magkakapatid mula sa iba’t ibang ina, na may iisang pananampalataya.”
Bakit Mahalaga Ito para sa Isang Bagong Muslim
Para sa isang nagmumula sa Hudaismo o Kristiyanismo patungo sa Islam, binabago ng pananaw na ito ang takbo ng kanilang paglalakbay. Hindi hinihingi ng Islam na ituring mong mga maling hakbang na dapat talikuran ang iyong mga naunang kaalaman tungkol kina Abraham, Isaac, o Hakob (AS). Sa halip, hinihiling nito na kilalanin mo sila bilang bahagi ng bagong paglalakbay na iyong tinatahak—isang kasaysayang hindi nagsimula kay Propeta Muhammad (SAWS) noong ikapitong siglo, kundi umaabot pa pabalik sa pamamagitan nina Ismael at Isaac, kay Abraham, at higit pa rito, hanggang sa pinakaunang tao at Propeta na si Adan mismo.
Mahalaga rin sa praktikal na antas ang pagbabagong-pananaw na ito. Nangangahulugan ito na hindi ka sumasali sa isang bago at hiwalay na relihiyon na walang kaugnayan sa mga nauna rito. Kinikilala mo ang iyong sarili bilang bahagi ng mahabang hanay ng mga taong nagpasailalim sa iisang Diyos—isang hanay na ayon sa Qur’an, ay nanatiling pare-pareho ang pangunahing mensahe mula sa pinakaunang Sugo hanggang sa huli.
Pangwakas na Paglalarawan
Sandaling pag-isipan ang larawan ng dalawang magkapatid na ito—na pinalaki sa iisang pananampalataya, ipinadala sa dalawang magkaibang bayan, at nagtataglay ng iisa at hindi nagbabagong misyon. Tanungin ang iyong sarili kung nasaan ang iyong kinatatayuan sa ugnayang ito sa kasalukuyan—hindi bilang isang tagamasid lamang sa dalawang sinaunang angkan, kundi bilang isang taong kabilang na ngayon sa iisang panawagang kinabilangan din nina Ismael sa Makkah at Isaac sa Palestina.
